Hiç bir şey olmamış gibi uyandım.
Gözümü nerede, ne zaman ilk açsam sabaha, kendi evimdeymişim
hissiyle uyanıyorum. Bu çok tuhaf geliyor sonra eğer değilsem; ki hiç
değilim. Ama kendi bedenimdeyim. Eksiksizim. Neredeyse tamım diyeceğim.
Ama başka bir uzamdayım;
Anlatmak isterdim eğer mümkün olsaydı.
Jet lag: Başka bir zaman yarıküresinde kaybolan beden.
Diyor ki;
‘Zamanla ters yönde uçmanın, ondan daha hızlı hareket
etmenin bir bedeli olacak elbet. Bu bedel bütün bedeni saran uyuşukluktur.
Kendi uzamını ve kendi topraklarını ihlal etmiş olmanın bedeli rüyasızlıktır.
Yine de şiirsel bir durumdur bu. İkinci bir hal gibidir.’
Mükemmel;
Herşey mükemmel olduğunda dil luzumsuzlaşıyor. Bundan
mütevellit ağzımı bıçak açmıyor. Yine de susmak soyunmak gibi gayesiz. Biz
insanlar ve ben kadın soyundan olan; ne kadar soyunsak da hiçbir zaman çıplak
kalamayız. Sadece utanç duyduğumuzda belki. Bunu düşünüp duruyorum. Çırılçıplak da olsak üzerimizde hep bir süs,
bir fikir… Kalamayız diyorum.
Sevgiler
Jane
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder